Şairlerin dilinden Ankara -4- – Dursun Erkılıç

Ankara’dan ayrı kalmanın hüznü Ankara’da olmanın luğundan ötedir…

Örnek:

Arif Nihat Asya’ya göre:

Bir zamandır şu canım Ankara’nın
Noldu parlak elektriklerine:
Söndüler sık sık: “İşlesin diyerek,
Geceler insanoğlunun iliklerine”

Necip Fazıl Kısakürek, “Halim” diye anlattığı halinden kurtulamaz ve getirir kendini Bağlum’da bir mezara gömer:

Bilmem hangi alemden bu toprağa düşeli,
Yataklara serildim cam kırığı döşeli.
Kaam bir cenk meydanı kokusu kan ve barut,
Elindeyse düşünme, gücün yeterse unut!

Takılıyor yerdeki gölgelere ayağım,
Sanki arz delinecek ve ben yutulacağım.
Bana yanmak düşüyor yangın görsem resimde,
Yaşıyorum dönemin koptuğu bir kesimde

(…)

Hayat bir zar içerisinde yaşamı örten bir zar
Bana da yaşam yeri “Bağlum” köyünde mezar…

Ergin Günçe, “Ortalama Bir Tacir İçin Kurnazca Öneriler”den laf ederken keçilere sürükler bizi:

III

Bir an için mevzuyu değiştirelim
Tarasam Ankara keçilerini
Genişlerim ateşler yakmış gibi
Ben de son yıllardan gerçeklerden süzüldüm
Tarihten ve güneşten sağdım suyu
Tarayıp Ankara keçilerini

(…)

Taramalı Ankara keçilerini

(…)

“Yaz Dörtlükleri’nden”

VII

Boğulmak cinsinden bir nesneydi
Çünkü esniyordu kalbim, eskiydi
Bir tren geliyordu pofurdayarak
Tipinin kargalarıyla Ankara Bozkırına

“Ankara’da Bir Bahar Gününü ve Bazı Duygularımızı Anlatan Kısa Şiir”

(…)

Ey Bahar sen kesinlikle bir aşkın çırağısın

(…)

Kara tavuk tepeli ve de kulakları küpeli
Eski sesler birdenbire susuyor işte bakın
Bir tırtıldan çıktı ve öldü bir kelebek gibi
Kim olacak, Ankara’da bir tek gün devam eden bahar
Bu dünyada gülmedik de, diğeri de şüpheli

Şairane Ankara turumuz diğer ozan dostlarla sürecek…