Depremzede öğretmenden camide ders

Depremin yaşandığı günün sonrasında öteki depremzedeler gibi bambaşka bir hayata uyanan okulöncesi öğretmeni Meral Tıraş, Gaziantep Özel Seçkin Koleji’nde vazife yapıyordu. Ara dinlence sona erip öğrencilerine kavuşmak üzereyken yaşanmış olan depremden sonrasında sığındığı cami ve orada karşılaşmış olduğu depremzede çocuklar için bir süreliğine yeni okulu oldu. Tıraş, camideki evlatların yüzlerindeki korkuyu görür görmez derhal harekete geçtiğini belirterek şu şekilde konuştu:

YÜZLERİNDE KORKU, TELAŞ VE ENDİŞE VARDI
“Camideki çocuklar ruhsal olarak iyi durumda değillerdi. Yüzlerinde korku, telaş ve kaygı vardı. Bölgede ufacık bir artçı sarsıntı olduğunda derhal bağırıp ağlamaya başlıyorlardı. Ben de onları öyle görür görmez derhal yanıma biriktirerek depremin ne olduğunu, iyi mi gerçekleştiğini söylemeye başladım. Sonra da yaşlarına makul olarak oyunlar oynamaya başladım. Camideki 5-9 yaş aralığındaki çocuklarla aktivite yaptım. Biz bunu 4 gün yaptık. Camiden sonrasında buradaki bir devlet okuluna sığındık. Camiye ve okula sığınan depremzedelerin çocuklarıyla ikişer gün toplamda 4 gün aktivite yaptım. Sonra Gaziantep’teki okullara öğretmenler görevlendirilince okulları boşalttık.”

BENİM İÇİN ARTIK SADECE ÇOCUKLAR VAR
Depremden kendisinin de oldukça etkilendiğini söyleyen Tıraş, evinin büyük hasar aldığını belirterek, “İki çocuğum var biri 22 öteki 13 yaşında. Onların zelzele esnasında yaşamış olduğu korkuyu gördüm. Çocuklarımı öyle gördükten sonra, ‘artık yalnızca çocuklar için neler yapabileceğimi düşünmeliyim’ dedim. Çünkü zelzele esnasında kendi çocuklarım için biçare kaldım. Hiçbir şey yapamadım. Sadece onları yanıma aldım ve depremin geçmesini bekledim. Çok şükür ki sıhhatli bir halde çıkabildik” diye konuştu.

ÇOCUKLAR BİZİM GELECEĞİMİZ
Depremzede öğretmen ilk günlerde bölgede her insanın yetişkinlere yemekler ve giyecekler getirdiğini fakat evlatların öylece alaka beklediğini söyleyerek şu şekilde konuştu:
“Çocuklar ayağa kalkıp oyun oynadıklarında, ses çıkardıkları için onlara kızanlar da oluyordu. Ama kimse çıkıp da aslında depremden maksimum etkilenen onlar demiyordu. Beni eğitim vermeye teşvik eden en mühim iki şey depremin kendi çocuklarımın üzerindeki tesirini görmek ve öteki yetişkinlerin evlatların ne yaşadığını ne hissettiğini ayrım etmemesi ya da önemsememesi oldu. Biz yetişkinler olarak kendimizi toparlayabiliriz fakat o evlatları birilerinin toparlaması gerekiyor. Çocuklar bizim geleceğimiz.

BEN ÇOCUKLARI, ÇOCUKLAR BENİ İYİLEŞTİRDİ
Çocuklar depremi oldukça daha değişik algılıyor ve daha değişik etkileniyor. Bu yüzden o an telefonuma depremin iyi mi bulunduğunu özetleyen animasyon videoları indirdim. Çocuklara onu izlettirdim. Depremin düzgüsel ve lüzumlu önlemler alındığında engellenebilir bir şey bulunduğunu söylemeye çalıştım. Bunun yanı sıra çocuklara birazcık ruhsal yardımcı de verebilmek istedim ve bu bana da oldukça iyi geldi. Ben de o arada kendimi toparladım. Çocukları iyileştirmeye çalışırken arkında olmadan onlar da beni iyileştirdiler.”